www

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Mijn laatste nieuwsberichten, gadgets en feiten over schoenen.

Marianne is schrijfster en deelt met ons 1 verhaal over schoenen...

marianne-notschaele-de-mens-en-zijn-schoen

 
 
 
 
 
 
 
Naam: Marianne Notschaele
Leeftijd: 57 jaar

 

Komt uit: Delft, maar woont nu in Zundert
Schoenmaat: Meestal 39, soms 38,5

 

 

Ze is gek op schoenen maar vindt handtassen net iets leuker. Houdt van (Romeinse) sandalen, India/Jezus-teenslippers uit de jaren zeventig! (Als ze toch nog eens zo’n paar kon kopen....)

 

jezussandaal de mens en zijn schoen

 

Maar ook korte enkellaarsjes met of zonder bontrand en ballerina’s, en bergschoenen om te wandelen, vind ze leuk!  Ze is geneigd om alles in het zwart, bordeaurood of bruin leer te kopen. (Op avies van haar man koopt ze weleens iets anders)

 

collectie marianne de mense en zijn schoen

 

 
 
 
Marianne werkt als regressie- en reïncarnatietherapeut en is schrijfster van 15 boeken over reïncarnatie (therapie), vorige levens en paranormale ervaringen. Ze schrijft ook voor een spiritueel maandblad (Paravisie) iedere maand een nieuw artikel. Eén van haar verhalen gaat over schoenen, lees je mee?

 


Soms 'zie' ik tijdens wegzakmomenten, zo tegen het in slaap vallen aan, flarden uit voorbije levens.

 

Laatst was ik in de sauna. Heerlijk, zo’n thermencomplex waar je een dag kunt relaxen.

 

Meestal neem ik meditatie- of visualisatieoefeningen mee op een MP3-speler ter ontspanning tussen de saunagangen door. Bij het beluisteren doezel ik dan lekker weg. Ontspanning ten top. Soms ‘zie’ ik tijdens die wegzak-momenten, zo tegen het in slaap vallen aan, flarden uit voorbije levens.

Een mooi voorbeeld hiervan illustreert het onderstaande verhaal.

 

 

Oude leren sloffen of chique pumps?

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

Ik had net een saunaronde achter de rug en lag gehuld in een zachte witte badjas op een zwart leren fauteuil bij de open haard. Manlief lag in een relaxstoel verderop de krant te lezen.

Dankzij de oordopjes van mijn MP3-speler focuste ik me op de stem van de hypnotherapeut, die de ontspannings-visualisatie ‘terug in de tijd’ begeleidde.

 

Eerst moest ik me een trap voorstellen in een vertrek waar mijn lievelingsspullen stonden. Daarna mocht ik de trap afdalen tot ik bij een berg zou uitkomen. De berg moest ik opklimmen en weer afdalen.

Ik weet nog dat ik de kluts een beetje kwijtraakte. Maar voor ik het wist, stapte ik in het verleden rond en zag ik mezelf, als man, een soort zwerver in grove, lompe kleding. Niet direct iets wat ik verwachtte.

 

Gedurende de ontspanningsoefening stelde de hypnotherapeut gericht vragen (wie, wat, hoe, waar enz.), die me telkens nieuwe inzichten verschaften.

Een samenvatting:

 

Wat draag je? Wat voor kleding heb je aan?

Ik voelde me een zwerver, slecht gekleed; een soort jutezak in grove lappen hing om mijn lijf.

 

Waar kom je vandaan? Welke taal spreek je?

Duits. Ik wist zeker dat het leven zich afspeelde in een Duitstalig gebied in Europa. Echter, er stonden in dat gebied geen verkeersborden ter verduidelijking van waar ik me bevond.

 

Tijdsperiode?

600 De vroege middeleeuwen.

 

Heb je een beroep?

Dat was grappig. Ik wist het in één keer zeker. Ik was leerbewerker, reizend schoenmaker annex marskramer en liep van dorp tot dorp, kwam telkens in contact met nieuwe mensen.

Ik grijnsde bij deze opkomende informatie want tegenwoordig heb ik een hekel aan wandelen.

 

Wat is je belangrijkste bezigheid?

Ik lapte oude leren schoenen op en maakte nieuwe. Modellen zoals deze.

 

Afb2 mens en zijn schoen marianne

Ik dacht meteen: “Grappig, mijn man poetst meestal mijn leren schoenen”. Ik doe dat nooit, ik vind dat een vervelend werkje. Mijn damesschoenen laat ik echt verpieteren qua onderhoud.

 

Vervolgens zag ik in een flits een familielid van me, een verre neef waar ik zelden contact mee heb.

Meteen wist ik dat hij in dat voorgaande leven neerkeek op schoenlappers en marskramers. Niet lachen, maar in dit leven nu, is híj schoenmaker.

 

Ik zag mezelf buiten in de open lucht aan het werk, zittend op de grond op aangestampte aarde. Een stuk leer op mijn schoot, in mijn linkerhand een grove naald met een heel groot oog waar leren veters doorheen konden. Ik naaide lappen leer aan elkaar totdat het een slof of schoen werd. De vorm was eenvoudig.

 

Had ik een huis? Waar woonde ik?

 

Nee, ik had geen eigen huis. Overdag reisde ik en ’s nachts sliep ik in greppels, onder bomen en soms in een stal of schuur. Ik trok van dorp naar dorp, had geen vaste plek.

Nu blijf ik graag thuis, ik hou niet zo van reizen.

 

Wat was mijn opdracht in dat leven? Wat had ik van dat leven geleerd?

 

Tevreden leren zijn met kleine dingen.

Contacten aanknopen met andere mensen, verkopen. Ik maakte leren sloffen en schoenen of repareerde ze. Had een waardevol ambacht onder de knie gekregen. 

 

Negen van de tien keren was ik te naïef en goedgelovig. Ik vertrouwde erop dat men mij correct zou betalen. Iemand gaf me een opdracht speciaal voor hem leren sloffen te maken, maar hij betaalde niet.

Vaak kreeg ik ook een slaapplaats of voedsel in ruil voor mijn handwerk.

Zou ik daarom nu zo goed zijn in het maken van betalingsafspraken met cliënten? Mijn lesje geleerd?

 

Ik zag beelden uit twee andere levens die met dit schoenmakersambacht te maken hadden: een leven als Inuït (dierenhuiden vormden mijn jas) en als indiaan (leerlooien en mocassins aan mijn voeten). Alsof ik in die levens voortborduurde op mijn kennis van het lederwerk.

 

 

Of ik nog bekenden tegenkwam in dat leven?

 

 

Ja, die verre neef van me, maar plotseling zag ik een salesmanager opdoemen die ruim tien jaar geleden in mijn praktijk kwam voor reïncarnatietherapie. Verrast zag ik hem voor mijn geestesoog veranderen in een marskramer. Een bevriende marskramer uit het verleden, een ‘vriend’ die maandenlang met me meeliep, van dorp naar dorp.

Toen ik hem leerde kennen in dat voorbije leven had hij geen schoeisel aan zijn voeten, omdat het geld ervoor hem ontbrak. Ik kreeg medelijden met hem en maakte een paar leren sloffen voor hem van restanten leer, zonder dat ik hem daarvoor liet betalen.

 

Ik schoot in de lach. Dit was echt bijzonder! Deze salesmanager waaraan ik nu zomaar moest denken, deed slechts één sessie reïncarnatietherapie bij me. Hij had weinig tijd, reed het hele land door om als vertegen-woordiger van een duur schoenenmerk de collectie aan de man te brengen. Tijdens dat consult kwam hij in een vorig leven terecht, als marskramer. Een sessie die hem duidelijkheid gaf over zijn huidige levens- en werktempo.

Na afloop van die sessie vroeg hij mij welke schoenmaat ik had. “Want,” zei hij, ”die schoenen van jou, die zien er niet uit.” Hij gokte op maat 38.

Ik zei: “Nee, ik heb maat 39.”

Hij geloofde niet dat ik ‘zulke grote voeten had voor iemand die zo klein was als ik’. Hij beloofde me: “Straks rijd ik nog even langs en kom ik je een paar schoenen brengen.”

Ik vond dat toen gek, maar ook grappig en leuk. Hij beschouwde het als een extra bedankje voor een bijzondere sessie terug naar een vorig bestaan. Twee uur na die sessie belde hij opnieuw aan en overhandigde me twee dozen met luxe, zacht-leren damesschoenen. Of ik wilde kiezen. Welke vond ik het mooist?

Ik koos een paar prachtige lichtblauwe, lederen damesschoenen. Die schoenen, van een duur merk dat ik zelf nooit zou aanschaffen, heb ik twee jaar met veel plezier gedragen. Ze zaten en liepen heerlijk. Ik vond het een aardig gebaar van de schoenensalesmanager.

Pas nu besef ik dat ik eeuwen later cadeau kreeg wat ik hem ooit gaf: schoeisel!

 

Breed glimlachend deed ik na afloop van de visualisatie mijn ogen weer open.

 

Halverwege de meditatie had mijn man - die naast me de krant las - geprobeerd mijn aandacht te trekken. Dat moment kwam niet zo goed uit, want ik concentreerde me op de stem van de hypnotherapeut. Daarom had ik naar mijn oordopjes gewezen en gezegd: “Straks.”

Nu ik eindelijk klaar was met de ontspanningsoefening en de oordopjes uitdeed, vroeg ik hem: “Wat was er nou daarnet?”

“Ik wilde je deze advertentie laten zien”, zei hij.

Hij bladerde terug in de krant en wees op een kleurenfoto met daarop gele damesschoenen van zacht leer. “Vind je zulke schoenen leuk? Die lijken me wel wat voor jou.”

Wat een timing!

 

Van deze vorige-levens-weetjes en niet-toevalligheden word ik iedere keer opnieuw blij en gelukkig. Juist daarom heb ik een aantal van deze ervaringen gebundeld in dit boek ‘Vintage Life’, in de verwachting dat anderen de verhalen kunnen waarderen en tegelijkertijd aan het denken gezet worden over het onderwerp vorige levens.

 

Dank voor je prachtige verhaal! Mensen die alle verhalen van Marianne willen lezen kunnen hier gratis haar gehele E-book ‘Vintage Life’ downloaden!


Heb jij ook een mooi verhaal over jouw schoenen, die je met alle lezers wilt delen? Schroom niet, maar stuur me gerust een berichtje!

20% Extra kassakorting via mijn website, bij Schuu...
De dag van de wandelmeester, nou oke......gister
 

Reacties

Nog geen reacties
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
dinsdag 21 augustus 2018

Captcha afbeelding