www

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Ina's 2e verhaal over schoenen, "Schuimpie"

portretfoto-ina
 

Naam: Ina Wijnberg
Werkt als: schrijver/beeldend kunstenaar, zie ook www.inawijnberg.nl

Leeftijd: 63 jaar jong
Waar kom je vandaan: Oorspronkelijk uit Scheveningen maar ik woon in Alphen aan den Rijn 

Schoenmaat: 41/42
Hoeveel paar schoenen: +/- 25 paar schoenen

 

Hij zegt dat dit zijn manier van werken is. 

De zolenmaker schuift een doos naar me toe. Er zit een zachte, schuimachtige substantie in. “Ik vertik het om in dat schuimpie te gaan staan!” zeg ik ferm. Jarenlange ellende komt in gedachten bovendrijven. Drie keer eerder al stond ik in zo’n schuimbak. En al die keren kreeg ik zolen aangemeten waaraan ik, zo werd me verzekerd, gewoon moest wennen. Maar een pijn dat ik had… Dagenlang, wekenlang na het aandoen van de nieuwe schoenen, tot ik ze van ellende maar uitliet. Het is nog geen schoenmaker gelukt om de juiste zolen voor me te maken.

De zolenman kijkt bedenkelijk. Hij zegt dat dit zijn manier van werken is. Dat we het zó en niet anders gaan doen. Mijn ogen spuiten vuur, en meer. Als ik mijn gedachten onderzoek, zie ik een reusachtige Chinese draak. Die draak is kwaadaardig en boos. Wéér zo’n type met een bak schuim? Ik trap er niet meer in!

 

schuim inaDoor een verwijzing van de orthopedisch chirurg kwam ik bij deze gespecialiseerde schoenmaker terecht. “Ik ben een prinses op de erwt als het om mijn voeten gaat,” probeerde ik hem tijdens onze telefonische kennismaking duidelijk te maken. “Als ik iets voel, al is het maar een korreltje of een hobbeltje, heb ik meteen voetschade.” De blauwe plekken van het knijpen en voelen door de chirurg stonden op dat moment nog prominent op mijn voeten.

En nu sta ik in de praktijk, zie de bak schuim en heb er meteen al geen vertrouwen meer in. Zolenmeneer en ik kijken elkaar aan. Hij ontstemt, ik ronduit vijandig. Ik denk: Eén kans krijg je. Je maakt perfecte zolen voor me. Zo niet, dan laat ik ze gewoon hier achter. Mag je zelf genieten van je akelige zolen. En hem zie ik denken: Wat een praatjesmaker. Hoe krijg ik in godsnaam mijn schoeisel aan die onwillige voeten?

“Ga nou maar in dat schuim staan,” zegt hij korzelig. “Dan kijken we wel hoever we komen. Al kom je tien keer terug, passen zullen die zolen. En je zult er heerlijk op lopen.”

Niet alleen worden de zolen aangemeten,
                                            ik moet ook orthopedische schoenen.

Ik, die zo van elegante muiltjes houd. Met grote tegenzin blader ik in de boeken met voorbeelden. Als ik eindelijk redelijk leuke schoenen zie, zijn ze niet breed genoeg voor mijn voeten. Ook het volgende boek showt alleen maar modellen die me niet passen. Hier wordt tactisch gespeeld, ik voel het. Stapje voor stapje sluist de zolenman me naar een map van een merk dat extra breed schoeisel voor vrouwen produceert. “Uit zo’n schoen snijden we het hele binnenwerk weg en dat vervangen we door de op maat gemaakte zool. Daarna zetten we de originele zool daar weer onder,” legt meneer uit.

“Van die hompenschompen worden het dan,” mompel ik chagrijnig. Maar op de een of andere manier brengt de zolenman toch rust. Ik zucht eens diep.

“Heb je ook losse vellen leer? Dan kan ik er bloemen van knippen die ik bovenop de schoenen vastzet met klittenband.” De man kijkt me vermoeid aan. “Ik heb geen leer, maar ik zal voor je gaan zoeken.”

In de weken voor ik terug moet om te passen, schommelt mijn gevoel van boos naar moordlustig en van bang naar verdrietig. Ik, die van mooie schoenen houd, moet van die ouwewijvenschoenen aan. Bovendien zal er wel weer van alles mis zijn met de zolen en veroorzaken ze al pijn als ik naar ze kijk.


Dan komt de dag des oordeels.

De zolenman staat me onbewogen op te wachten. Hij reikt me de gloednieuwe schoenen aan en ik ga er eens goed voor zitten. Nou, ik moet toegeven dat het meevalt. Even slikken. De zolen doen meteen een beetje pijn, maar ze zijn in ieder geval heel zacht. Er is een gerede kans dat ik hier geen blaren of blauwe plekken van ga krijgen, dat voel ik.

Ik gun de zolenman een genadige blik. Nu weet ik dat hij me echt begrepen heeft.

hompeschompe schoenen ina

Na wat gerommel over een weer - hij slijpt de zolen net zolang bij tot het aanvaardbaar voelt - schuifel ik voorzichtig op mijn nieuwe schoenen naar buiten. “Terugkomen als het volgende week niet lekker loopt,” drukt mijn nieuwe vriend me op het hart. “Over vijf dagen moet je zorgeloos kunnen wandelen.”

En het lukt! Alle traumatische ervaringen met ‘halve zolen’ zijn zowaar gewist en de prinses durft zelfs weer te huppelen.

 

Heb jij ook een mooi verhaal over jouw schoenen, die je met alle lezers wilt delen? Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

De (vele) rode pumps van Lonneke de Kroon, WOW!!
Anna en haar trouwe liefde Dr. Martens
 

Reacties

Nog geen reacties
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
zaterdag 15 december 2018

Captcha afbeelding